پیام هاو اشعار کوتاه
برروی ادامه مطلب کلیک کنید!
نه دل در دست محبوبی
گرفتار، نه سردرکوچه باغی برسردار، از این بیهوده گردیدن چه حاصل؟، پیاده می شوم،
دنیا نگهدار
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
---------------------------
----------------------------
----------------------------
----------------------------
نه دل در دست محبوبی
گرفتار، نه سردرکوچه باغی برسردار، از این بیهوده گردیدن چه حاصل؟، پیاده می شوم،
دنیا نگهدار
شاید آن روز که سهراب نوشت
: تا شقایق هست زندگی باید کرد، خبری از دل پر درد گل یاس نداشت، باید اینجور نوشت، هر
گلی هم باشی، چه شقایق چه گل پیچک و یاس، زندگی اجبارست
من در این کلبه
خوشم، تو در ان اوج که هستی خوش باش، من به عشق تو خوشم، تو به عشق هر که هستی خوش
باش
ای که از درد دلم با خبری
، قرص دل درد مرا کی می خری؟
روزگاری مردم دنیا دلشان
درد نداشت، هر کسی غصه اینکه چه می کرد نداشت، چشم سادگی از لطف زمین می جوشید،
خودمانیم زمین این همه نا مرد نداشت
کلاس عشق ما دفتر ندارد،
شراب عاشقی ساغر ندارد، بدو گفتم که مجنون تو هستم، هنوز آن بی وفا باور ندارد
ای غم ، تو
که هستی از کجا می آیی؟
هر دم به هوای دل ما می آیی
باز آی و قدم به روی چشمم بگذار
چون اشک به چشمم آشنا می آیی
تصویر
چشمان تو را در رویا ها کشیدم، باغ گلی از جنس نیلوفر کشیدم، تو گم شدی در جاده های
ساکت و دور، من هم به دنبال نفس هایت دویدم
باز در
کلبه ی عشق، عکس تو مرا ابری کرد، عکس تو خنده به لب داشت ولی اشک ، چشم مرا جاری
کرد
شیشه ها
شکستنیست، زندگی گذشتنیست، این فقط محبت است، که همیشه ماندنیست
تو اگر
باز کنی پنجره ای سمت دلم ، میتوان گفت که من چلچله لال توام، مثل یک پوپک سرمازده
در بارش برف ، سخت محتاج به گرمای پر و بال توام
راز دل با
کس نگفتم چون ندارم محرمی ، هر که را محرم شمردم عاقبت رسوا شدم ، راز دل با آب
گفتم تا نگوید با کسی ، عاقبت ورد زبان ماهی دریا شدم
من آن
رودم که تنها آب دارم ، نگاهی خسته و بی تاب دارم ، من عشق نور دارم در دل اما ،
فقط تصویری از مهتاب دارم
فریاد من
از داغ توست ، بیهوده خاموشم مکن ، حالا که یادت میکنم ، دیگر فراموشم مکن ، همرنگ
دریا کن مرا ، یکبار معنا کن مرا